Nakaramdam kanaba ng bakit ganito? Bakit ganoon? Ako ung tipo ng taong laging may nasa isip. Nagtatanong. Kung ano ano ang iniisip. Di kasi mawala sakin yon. For some reason protective ako sa sarili pero ung protection na yon kadalasan di ko gusto kung ano ung nangyayari after. I have felt kung paano mahalin at magmahal pero minsan andon ung pakiramdam na bakit parang may mali? Bakit parang may kulang? Yung tipong kung paano ko sya mahalin bakit di ganon ung mapakita niya? Bakit di ganon ung maparamdam niya?
Why do i always feel that way? Siguro dahil sa magkakaiba tayo ng uri ng pagmamahal kung paano yun maipapakita. Pero theres always a part of me who always yearn for him to love me like I do to him. Hindi ako materyoso but all i want is his attention , his full attension.
Sanay naman na ko, nasanay naman na ko and thats what i fear most, SANAY na ko, nasasanay ko. And once na sanay na ko, unti unti na kong masasanay na ah okey lang kahit ganito. Masasanay na ko at lagi ko na masasabi sa sarili ko " wag ka nang umasa" " hayaan mo na" " okey lang yan" and the final thing is, wala na kong maramdaman. I dont care anymore.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento